Spektakl „Jerma” pwedług Federico Garcíi Lorki
22 grudnia o godz. 18.30 w Centrum Kultury w Naujoji Vilni
Bilety: https://kakava.lt/renginys/pagal-federico-garcia-lorca-jerma-rez-arturas-areima/11841/27215
Wydarzenie na Facebooku: https://www.facebook.com/events/1758302132084867
Zespół twórczy:
Reżyser, scenograf i autor adaptacji – Artūras Areima
Projektantka kostiumów – Valdemara Jasulaitytė
Konsultantka ds. ruchu – Sigita Juraškaitė
Projektant oświetlenia – Julius Kuršys
Kompozytorka – π (Monika Poderytė)
Asystentka reżysera – Eglė Kuzienė
Wiersze Federico Garcíi Lorci z języka hiszpańskiego przetłumaczył – Henrikas Bakanas
W spektaklu występują:
Jerma – Eglė Špokaitė
Maria – Eglė Grigaliūnaitė
Desmina – Juliana Volodko
Elena – Liuda Gnatenko
Robert – Artur Svorobovič
Wiktor – Aleksandr Kanajew / Wiaczesław Łukjanow
„Jerma” – spektakl o relacjach, które się ochładzają, o wymagającym ciele, o miłości, która nie jest już bezpieczna, o macierzyństwie bez blichtru oraz o odwadze, by przyznać się do tego, o czym często się milczy.
W spektaklu reżysera Artūra Areimy, opartym na sztuce Federico Garcíi Lorki „Jerma” (hiszp. „Yerma”), zgłębiana jest tematyka reprodukcji. Osią spektaklu jest napięcie między oczekiwaniami społecznymi, presją posiadania potomstwa a wolnością jednostki do kształtowania własnego życia. W spektaklu ujawniają się różne oblicza macierzyństwa oraz sprzeczności – bezsilność wynikająca z niemożności urodzenia dzieci oraz zmęczenie i groźba utraty siebie po ich urodzeniu.
Reżyser A. Areima zaadaptował sztukę „Jerma”, napisaną w 1934 roku przez hiszpańskiego poetę i dramaturga F. G. Lorcę – przenosząc język, dylematy moralne i poruszane tematy do współczesnego kontekstu.
Sztuka opowiada o młodej kobiecie, którą dręczy społeczne piętno – bezdzietne małżeństwo. Jerma ma obsesję na punkcie posiadania dziecka, aby spełnić, jej zdaniem, odpowiedni standard społeczny. Mowa tu o ciele, które zaczyna dyktować warunki bardziej niż umysł, o miłości, która nie mieści się w ramach związku, o macierzyństwie jako pożądaniu, jako Bogu, jako chorobie, jako proteście. „Jerma” opowiada o pragnieniu odczuwania sensu w momencie, gdy wszystkie inne mechanizmy nadające życiu sens już nie działają.
Zespół twórczy porusza kwestie, które są dziś niezwykle aktualne. W jaki sposób reprodukcja człowieka wiąże się z tożsamością, rolą w społeczeństwie i pełnią życia? Czego doświadczają pary, które nie mogą mieć dzieci lub które doświadczyły poronienia? Skąd bierze się presja społeczna, by mieć dziecko?
To opowieść o tym, co się dzieje, gdy kobieta nie chce już być „silna”, „sprawiedliwa”, „funkcjonalna”, ale pragnie po prostu żyć. „Jerma” w gruncie rzeczy nie opowiada o dzieciach, lecz o pragnieniu.
Na scenie – upadek kobiety, ale i jej piękno: śmiech, pożądanie, gniew, modlitwa. Spektakl nie pociesza ani nie oferuje rozwiązań, pozostawia widza sam na sam z pytaniami, na które nie ma łatwej odpowiedzi. To tragedia współczesnego człowieka, który poszukuje sensu, gdy Bóg milczy, miłość gaśnie, a ciało wciąż domaga się cudu.
///
Federico García Lorca (1898–1936) – hiszpański poeta, dramaturg i prozaik. Chociaż uznawany jest za jednego z największych nowatorów formy poetyckiej i dramatycznej XX wieku, sam nigdy świadomie do tego nie dążył. Poeta zawsze starał się stać po stronie pokrzywdzonych i marginalizowanych. Zginął w tajemniczych okolicznościach podczas hiszpańskiej wojny domowej. Nazywał siebie zwolennikiem teatru społecznego; w jego dramatach wyraźnie widoczny jest nie tylko problem nieubłaganego losu, charakterystyczny dla tragedii greckiej, ale także wątpliwa perspektywa rozwoju cywilizacji europejskiej. W jego dramatach nieustannie obecny jest niepokój, napięcie duchowe, oczekiwanie na zbliżające się niebezpieczeństwo, strach przed gwałtowną śmiercią i jej fatalna nieuchronność. „Jerma” – jedna z części trylogii („Krwawe wesele”, „Jerma”, „Dom Bernardy Alby”). W 1992 roku została wystawiona w Narodowym Teatrze Dramatycznym w Kownie oraz w Teatrze Dramatycznym im. Juozo Miltinio.
Artūras Areima – jeden z najciekawszych twórców teatralnych średniego pokolenia na Litwie. Od 2017 r. jest kandydatem do nagrody „Nowa rzeczywistość teatralna” przyznawanej przez Europejską Unię Teatralną. Wielokrotnie otrzymywał najwyższe oceny od profesjonalnych krytyków sztuki scenicznej: w 2013 r. za poszukiwanie nowych form ekspresji scenicznej został uhonorowany kolczykiem im. Borisa Dauguviečio, a wielokrotnie (w latach 2013, 2014 i 2015) był nominowany do Złotego Krzyża Scenicznego w kategorii reżyserów. W 2014 roku założył teatr noszący jego imię, a spektakle stworzone pod jego szyldem gościły na najsłynniejszych festiwalach teatralnych w Europie i Azji.
///
JERMA
Boję się, że zostanę tylko ciałem, o którym czasem pamiętasz. Pragnę ciała, które tworzy inne ciało. Chcę, by we mnie coś rosło, nie tylko myśli i lęki.
///
Koprodukcja Starego Teatru w Wilnie i instytucji publicznej „Teatr Artūra Areimos”
Projekt jest finansowany przez Litewską Radę Kultury
